نقشه خطرناک سارینا...

عسلم، یه مدتی هست که  به ساعت روی میز تلویزیون گیر داده ای و حتی یه روز که از دور کنترلت کردم، متوجه نقشه ات برای رسیدن به ساعت شدم.

روی میز تلویزیون یه رو میزی کوچیک است که آویز داره، و روی طبقه اول و روی این رو میزی یه ساعت هست. نقشه ات از این قرار بود که با نیم خیز شدن خودت رو به طبقه وسطی می رسوندی و برای اینکه نمی تونستی به طبقه اول برسی، با کشیدن آویزها ساعت رو به لبه میز می کشوندی، که من متوجه کارت شدم و سریعا خودم رو بهت رسوندم و اگر زبونم لال اونجا نبودم، معلوم نبود که چه بلایی سرت می آمد... 

من و بابایی تصمیم گرفتیم که با گذاشتن پشتی مانع این کار خطرناکت بشیم، ولی غافل از اینکه با این تصمیم راه را برات آسون تر می کردیم و خانوم خانوما به راحتی پشتی رو می گیره و بلند می شه و دستش رو دراز می کنه و ساعت رو می کشه .

توی عکس پایین وقتی متوجه عکس گرفتن شدی از همون بالا یه خنده برای بابایی کردی...

دخترم، سرت رو درد نیارم. خلاصه کلام اینکه دیگه راه فراری برامون نگذاشته بودی و فقط تنها راه  برداشتن ساعت بود...

بابایی : فکر کنم یه جورایی جلوی دخترم کم آوردم...

سارینا : ما اینیم دیگه...